امام عليه السلام در دل تاريكى شب و روشنايى روز به اطاعت و عبادت خدا و دورى از ارتكاب گناهان و معاصى وادار و تشويق فرموده است بدان جهت كه گناهان باعث فرو افتادن انسان در مهالك مىگردد و ديرى نمىپايد كه از اين زندگى جدا مىشود و در پيشگاه خداى متعال حضور مىيابد و آنگاه خداوند مطابق اعمالش به او جزا مىدهد ؛ اگر اعمالش نيكو باشد پاداش نيك ، و اگر بد باشد كيفر و جزاى بد مىدهد . ( 1 ) 12 - از جمله مواعظ امام عليه السلام اين موعظه است كه در آن روى سخن ، با نفس خود و خويشتن خويش است ، و آن از مواعظى است كه اعضاى بدن را مىلرزاند و دلها را به درد مىآورد ، مىفرمايد : « يا نفس حتى م إلى الدنيا سكونك ، و إلى عمارتها ركونك ، أما اعتبرت به من مضى من اسلافك ، و من رواته الأرض من ألّا فك ؟ و من فجعت به من اخوانك ، و نقل إلى الثرى من اقرانك ؟ فهم في بطون الأرض بعد ظهورها ، محاسنهم فيها بوال دواثر . خلت دورهم منهم و اقوت عراصهم * و ساقهم نحو المنايا المقادر و خلوا عن الدنيا و ما جمعوا لها * و ضمهم تحت التّراب الحفائر ( 2 ) « اى نفس تا به كى بر زندگى دنيا دل بسته‌اى و به آبادانى آن علاقه‌مندى ، آيا از نياكان در گذشته‌ات و دوستانت كه زمين آنها را در خود پنهان كرد ، عبرت نمىگيرى ؟ و كسانى از برادرانت كه غم مصيبت ايشان را ديدى و همگنانت را كه به گور سپردى ؟ در حالى كه ايشان قبلا بر روى زمين بودند اما ايشان در دل زمين دفن شدند و زيباييهاى ايشان پوسيده و مندرس شد ! خانه‌ها و صحن و فضاى آنها از ايشان خالى شد ، و مقدرات آنان را به جانب مرگ سوق داد از دنيا رفتند و آنچه از دنيا جمع‌آورى كرده بودند به